Uitgerust!

Sinds gisteren ben ik in St Pied de Port - na een goede reis. Ik kreeg van een lieve vriendin een overzicht mee vqn (dit is een frans toetsenbord - de a staat op de plek van de q..; en dqt is nog maar een afwijking...) actuele gegevens uit mijn geboortehoroscoop: 9 en 10 juli waren ideaal om te reizen, mercurius stond optimaal...
Na een dag rusten, beetje wandelen, kopje thee, leuke mensen ontmoeten, lekker eten en goed slapen in de herbreg van Huberta e Arno in St Pied de Port, ben ik vandaag, als toerist, na laat op gestaan te zijn {pelgrims gaan vroeg op pad) aan de wandel gegaan.. wel met de rugzak op, niet alles bij me). Huberta wees me een lichte route, met een klimmetje, om er in te komen. Heerlijk ontspannen gelopen, af en toe een pauze om wat te eten, even te schrijven..).
Gisteren zat ik op een bankje in de zon (weer: veel bewolking), ik had net mijn credential gehaald - de stempelkaart voor pelgrims, geen elfsteden, maar 35 - 40 refugio`s - herbergen) en een schelp voor op mijn rugzak; ik zat een beetje te genieten vqn het goede leven. Tot er twee dames enigszins puffend een steile trap voor me kwamen oplopen, met rugak, stokken, schoenen, alles er op en er aan. Mijn eerste gedachte was er een van afgrijzen - brrrr, dat ga ik niet doen! De weerstand kwam bijna uit mijn tenen...
Gelukkig was het lopen vandaag weer een genoegen (rijmt op ...). Dat betekent dat ik morgen echt op pad ga. De eerste etappe is zwaar: een stijging vqn hier 160 naar een hoogte van 1400 m, dan weer dalen. Afstand 25 km, een uur of negen lopen. Ik hoorde dat er na een uur of vier een refugio is - ik kan dus eerder stoppen als ik dat wil.
Zo dadelijk ga ik nog wat uit mijn rugzak halen om achter te laten. Geen drie rollen drop, maar een; geen vijf rollen druivesuiker, eentje voor noodgevallen is genoeg; geen bedleeslampje - pelgrims - en zij die doen alsof ze dat zijn - gqqn vroeg slapen en vallen als een blok in slaap; twee bidons is genoeg, de derde mag ook achterblijven {als ik meer water nodig heb koop ik wel een fles); en zo ruim ik nog wat dingetjes op..... in de hoop met een lichtere rugzak op stqp te gaan. Ik begreep van mensen die ook op pad zijn, dat dit proces zich nog wel een paar keer herhaalt: wat nu wel mee moet, ik nu eigenlijk niet missen kan, dat kan ik over een paar dagen weer anders bekijken en denken: dat heb ik niet nodig. Als ik me verplaatsen kon ik het moment van over een paar dagen, dan zou dat nu makkelijker worden. Kennelijk moet je dat proces gewoon door....
Ik stop nu met schrijven - ga nog even buiten kijken!
Veel groeten, tot de volgende keer!
Jannie