Slenteren...

En hier ben ik weer.... Vanuit Burgos, deze keer, zo rond een uur of vijf in de middag.
Gisteren aangekomen, overnacht in een heel oude herberg (van buiten, van binnen helemaal vernieuwd), sinds 1466. De hospitalero was bijzonder: om half tien gisteravond ging hij op zijn gitaar spelen en (slaap)liedjes voor ons zingen! Vandaag de slenterdag en een overnachting geboekt in een hostal. Men is streng hier: je mag op je pelgrimspas slechts een keer overnachten in een herberg in de stad, dan moet je verder, of een andere plek zoeken. Ik had het beter andersom kunnen doen, nu moest ik vanochtend ook al om 6 uur op en stond ik voor zeven uur buiten. Ik heb een beetje gezworven van bar (voor cafe con leche en cafe americano en croissant) naar bankje in het park naar winkeltje naar bankje.... Na dutje in het park en in het hostal zit ik nu weer in de binnenstad. Het is warm, rond de dertig - 35 graden. Burgos is een mooie oude stad, met een enorme kathedraal, vol fraaie kunstwerken uit de 11e tot de 15e eeuw, uit de tijd dat de lage landen nog uit het moeras omhoog moesten komen.

Het slenterdagje doet me voelen hoe moe ik ben als ik mij ontspan... Vanavond op tijd slapen, morgen vroeg op en weer stappen! Dat lopen gaat goed, ik heb het gevoel dat ik uren kan doorgaan. Van de spieren heb ik geen last meer. Blaren houden zich in. Ik heb nu ruim 260 km er op zitten, zo ongeveer een derde van het traject naar Santiago. Ik kom af en toe een bord tegen waarop staat hoeveel kilometers het is tot S, maar dat wijkt nog wel eens af van elkaar. Dus hoeveel ik nog te gaan heb? Ongeveer 500....

Gisteren warm afscheid genomen van mijn Vlaamse vriendinnen. Zij hebben een planning met stevige dagmarsen en willen beslist op 14 of 15 augustus in Santiago zijn. Ik vond het erg leuk om het eerste stuk met hen te kunnen optrekken. En of toeval bestaat of niet: deze vrouwen heten Lieve en Lucrese: ik kan zeggen dat ik op het eerste deel van de Camino Liefde en Geluk tegen kwam op mijn pad... Mooi he!!
Ik ben benieuwd welke mensen ik de komende tijd op mijn pad krijg.... Dat is steeds verrassend en leuk. Pelgrims maken makkelijk een praatje met elkaar, helpen elkaar, zorgen voor elkaar. Ook als de taal een belemmering vormt (jammer genoeg spreek ik geen Frans en duurt het even voor ik een paar woorden Spaans ken) om te communiceren, lukt het wel met gebaren en veel goede wil. Soms ontmoet je iemand een paar dagen later weer. Net kwam ik in de stad een echtpaar uit Ierland tegen die ik een week geleden voor t laatst gezien had. Gisteren zag ik iemand die twee dagen voor mij gestart was in St Jean de Port.
Er zijn veel Spanjaarden onderweg, jong en oud en ouder. Verder zie ik veel Fransen en Italianen. Maar ook mensen uit Denemarken, Hongarije, Oostenrijk, Engeland, Usa, Canada etc. En Duitsers. Een paar jaar geleden heeft een populaire televisieman deze tocht gemaakt en er een boek met veel humor over geschreven, nu wil iedereen!! Dat is ook het geval in Korea. Vorig jaar was er 1 Koreaan, die er mee op radio en TV kwam, nu zijn er vele Koreanen onderweg!! Overigens verwacht ik dat volgend jaar de Friezen komen... Omroep Friesland besteedt veel aandacht aan de camino, door in Friesland een steeds een stuk van het Jabikspad te lopen met een bekende Fries en door regelmatig met Friezen op pad te bellen.
Ik hoorde van een Duitser, die tegelijk met mij, vol goede moed was gestart en het na een paar dagen, in Pamplona, al weer opgaf. Dat zal meer mensen overkomen zijn. Het blijft wel een pittige voettocht.

Vandaag heb ik ook mijn rugzak weer eens opgeruimd. Ik heb een aantal dingen die ik eigenlijk niet gebruik of niet echt nodig heb(samen 630 gram...) in een pakketje opgestuurd naar Santiago, poste restante naar het Hoofdpostkantoor. De beambte wist adres en postcode uit haar hoofd, ik hoorde dat veel pelgrims dit doen! Ik kom hier door waarschijnlijk nog steeds niet op de (gedroomde) 10 kg uit, maar alle beetjes helpen. Water en eten hebben ook hun aandeel in het gewicht. Ik heb wel de neiging om teveel eten te kopen voor onderweg, daar kan ik nog gewicht op besparen. Ik kom eigenlijk vaak genoeg een winkeltje tegen, of een bar waar broodjes verkocht worden. Ik heb nu een waterzak gekocht voor in mijn rugzak, zodat ik 2,5 liter fris water kan mee nemen. Van de twee bidons die ik heb, is er een steeds lek bij de dop, dus die blijft achter... Het bevalt me erg goed om veel te drinken. Overigens ben ik al wel gewend om de rugzak te dragen, soms voelt ie zwaar, soms is het gewoon iets wat er bij hoort, zoals je jas.
Ik ga zo de warmte weer opzoeken, een drankje nemen en zien of ik nog bekenden tegen kom. En dan weer door het park lopen (op slippers) richting hostal, wat eten en lekker slapen.

Ik wens jullie weer alles goeds en tot later!!
Jannie