Dag allemaal, het is nu bijna half zes en ik ben in Reliegos, een plaats ongeveer 24 kilometer voor Leon, de volgende grote plaats op de route. Ik wilde eigenlijk wel naar een volgende plaats, maar ik had veel last van een grote blaar op mijn hiel. Daar loop ik al twee dagen mee (vandaag evengoed ook nog twintig kilometer), maar nu werd het me te veel. Toch maar doorgeprikt, opnieuw Compeed er op en nu even rust houden. Dit is mijn derde blaar sinds het begin, dus dat valt wel mee!
Ik was hier al om half een, dus mijn slaapje heb ik er al op zitten. Heerlijk! Ik merk ook dat de hitte zijn tol gaat eisen.... Als ik nu naar buiten ga, dan valt de warme lucht als een deken op me... Nog een paar dagen en dan verandert het klimaat - dan krijgt de oceaanlucht meer invloed en zal het weer regenen en kouder zijn.
Ook zondagavond heb ik weer buiten geslapen, opnieuw een prachtige ervaring. Dit keer maakten een fles wijn en vallende sterren het feestje nog mooier. Gisteren kwam Nikki haar Camino vriendje weer tegen en had ze andere prioriteiten. Eerst hebben we wel samen gegeten, een warme lunch zo in de middaguren, met een paar glazen rose. Zo vergeet je snel de warmte en de zwaarte van de tocht!
Ik kwam in een herberg die geleid wordt door nonnen van de Augustinessen. Veel muziek, zingen en samenzijn, maar heel lief en sfeervol. Het gebouw was oud, voor een deel uit leem opgetrokken, het oorspronkelijke bouwmateriaal van deze streek.
De afgelopen dagen is de weg vooral lang en saai. Vaak een pad langs de autoweg, al dan niet druk bereden met auto's. Het landschap is vlak, dor en eindeloos: akkers, hier en daar een boom. Langs het pad staan jonge bomen, speciaal geplant voor de pelgrims, maar nog te klein om schaduw te geven. De lucht is strakblauw, de zon staat achter of opzij te branden. En maar stappen, blik op oneindig, gedachten vrij, af en toe een liedje in het hoofd en doorstappen.
Dichterbij heeft de natuur wel veel te bieden. Eigenlijk staan er altijd bloeiende planten in de berm, hoe droog de streek ook is. In de berm leven ook veel muizen en andere diertjes, er lopen allemaal kleine paadjes door het gras. Geregeld zie ik ze wegschieten in hun holletjes of oversteken: bruin, 10 cm groot, geen lange staart. Hamstertjes? Er liggen ook vaak muizen op het pad, dood, plat: leeggezogen door een roofdiertje. Verder zie ik veel zwaluwen, vooral in de dorpen, rond de kerktoren of de huizen, hele zwermen. Op kerktorens zitten vaak ook grote nesten met ooievaars, die klepperen met hun snavels!
Ondertussen zit de helft van deze voettocht er al op! Ik ben nu ruim drie weken van huis en 20 dagen aan de wandel. De blaadjes met reisinfo: over de route met afstand en hoogteverschillen en een lijst van de herbergen langs de route heb ik allebei kunnen omdraaien. Ik weet niet goed hoeveel kilometer ik er nu heb opzitten. Ik kom soms verschillende getallen tegen. Naar Santiago is het (schat ik) nog 330 kilometer. Vandaar wil ik nog 100 kilometer door, naar Kaap Finisterra. Zo bezien ben ik nog niet op de helft, bedenk ik me! Maar het gaat lekker en iedere dag is er weer een, vol met verrassingen en nieuwe plaatsen. Soms met bekende mensen, soms (deels) ook met nieuwe mensen om me heen. En iedere avond een ander bed. Dat van mij wordt als ik mijn slaapzak heb uitgerold!
Achter mij zit iemand te wachten die ook wil internetten. Ik ga dus stoppen. Ik wens jullie veel goeds en tot later!
Liefs
Jannie
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Lieve Jannie,
Je relaas, prachtig, zoals je de sfeer, je ervaringen en alles om je heen weet te beschrijven, waardoor je als lezer het gevoel hebt dat je gewoon naast jou staat en meevoelt wat jij voelt (op je blaren na dan). Als jij je werk beu bent, kun je het schrijven van reisverhalen best wel overwegen. Toch?
We houden het hier in Zwolle sinds maandag droog, de zon is eindelijk (blijvend) doorgebroken. Althans, we hebben "al" 3 dagen geen hoosbuien gehad. Mijn tuin ligt er wel zeer weelderig bij na al dat water, alleen aan de geknakte, met modder besmeurde Annabel's kun je nog zien dat er meer dan een druppie is gevallen de afgelopen tijd. Ik vermoed dat half Nederland komend weekend een BBQ op de agenda heeft staan. De campinggasten die afgelopen weken hun vakantie hebben gehad, hebben het echt heel zwaar te verduren gehad. Enfin, onze vakantie gaat nog plaatsvinden(eind aug.), dus ik laaf me tot die tijd aan jouw vakantieverhalen.
Lieve Jannie, wandel ze, wees voorzichtig met je blaren, je hebt nog een end te gaan en tot the next blogmoment.
Liefs,
Sandra
Lieve Jannie, wat schrijf je toch mooi..ik voel je bijna ..prachtig. Ik geniet na een werkdag en denk even niet meer en lekker even webloggen en ja hoor je bent er.
Tja toch even weer de overgave... je blaar het moet maar even.
Veel lieve groeten en heerlijk de zon schijnt even.
Anne
hoi jannie,
pa en ma hebben je verhal gelezen, vonden ze leuk. Goed dat de helft er nu opzit knap hoor. Maar vooral die blik op oneindig die spreekt mij aan.
succes met de 2e helft
Theo
Jambo (Swahili voor Hallo, hoe gaat het) Jannie, We zijn terug uit Kenia dat wil zeggen de voeten zijn geland, het hoofd zit nog zo ongeveer op de Sahara. helaas zijn we niet over Spanje gevlogen. Dan had ik een briefje naar bebeden laten dwarrelen. Overigens vlogen we boven de wolken en zat ik ook niet aan een raampje. Maar goed ik heb nu zeer geboeid je reisverslag gelezen. Geweldig!!! Maar ik ben eigenlijk ook heel benieuwd naar je dagboek, want daar houd je vast de ´beweging´in jezelf bij.
Wij hebben het heel bijzonder gehad. De periode is eigenijk in drieen te delen± congres, safari en Indische oceaan. Het congres was weer de vreugde van herkenning, maar ook diep geraakt door de kracht van met name de Afrikaanse vrouwen. Het was de eerste keer dat er op deze schaal een internationale bijeenkomst was waar 900 HIV positieve vrouwen aanwezig waren. Wat een verhalen! Wat een moed! Wat een complexe problematiek± cultuur, geweld, uitstoten, stigma en naturlijk de beschikbaarheid van medicijnen. Ook teeners die HIV positief geboren zijn. Heeft ons ook wel aan het denken gezet over de situatie in Nederland. Maar ja daar loop jij nu niet voor, dus ik zal je de rest besparen. Met de kinderen en aanhang in twee busjes achter de big five aan en allemaal gezien. Hoewel het indrukwekkend is, blijf ik bij mijn mening van vorig jaar dat het een domme kudde bezigheid is dat rondgerij van al die fourwheels voorzien van een open dak verrekijker en fototoestellen. En maar schieten!! Vast ook wel 400 foto´s alles bij elkaar. Mombasa was uitrusten. o.a. Dialoog en Misverstand doorgeworsteld. Commentaar volgt later wel.
In gedachten loop ik met je mee en zal nu je rugzakje niet meer verzwaren. Het klinkt allemaal machtig mooi. Keep moving along. Veel liefs Anna
Een reactie posten