Brandende zon en volle maan....

Lieve allemaal,
Hoogste tijd om jullie weer even te laten weten hoe het gaat en waar ik ben... het is nu ongeveer half drie in de middag. Ik ben net aangekomen in een klein dorp (de naam ben ik alweer vergeten..), na een lange tocht, 17 kilometer, vanaf Carrion del Condes (Gienke, wil jij voor anderen de link van de website over de plaatsen aan de Camino in een bericht zetten? dan kunnen anderen ook mee genieten!! dank!) over een pad door dorre velden, vele vele kilometers lang, stappen, stappen in de brandende zon. Eindeloos... Dit keer geen enkele afleiding... Ik werd er ¨gaar¨ van! Maar in dit dorp is een herberg met een zwembad en ik heb net lekker gegeten en rose gedronken. Ik kan er weer even tegen!
Sinds Burgos, vanaf donderdag, is het lopen in de brandende zon. Vrij vlakke wegen, af en toe een klimmetje en eindeloze, eindeloze velden met graan, stoppels en hier en daar een boom. Dit stuk heb ik vooraf het meest tegen op gezien vanwege de eindeloosheid en de brandende zon... En die is heet!! In de ochtend gaat het, eerst (zo vanaf een uur of zes) is het zelfs nog fris, later wordt eht lekker warm, zo tegen twaalven wordt het echt warm en vanaf twee uur is het niet meer te doen... Dat duurt tot ruim in de avond....
Toch loop ik soms bijna 30 kilometer op een dag.. Dus eigenlijk valt het erg mee. Het lopen gaat goed, ik heb een vlot tempo en als ik mijn ritme heb ga ik ook door!! Maar andere dagen stop ik eerder en geniet ik van de rust en de loomheid die ook bij de warmte hoort.
Eergisteren stopte ik om half twee bij een herberg die beheerd wordt door Italiaanse vrijwilligers. Het is een langwerpig, hoog gebouw: een oude kapel, uit de middeleeuwen, ooit onderdeel van een klooster bij een belangrijke brug. Er zijn maar 8 plaatsen, dus ik heb geluk dat ik hier mijn bed vind voor deze avond. Aan de ene kant van de ruimte staan de stapelbedden, aan de andere kant is een klein altaar, met de iconen van Maria, Santiago en San Nicolas, de heilige van het oude klooster. Eigenlijk is dit verblijf een soort van Sinterklaaskadootje! De ruimte wordt verlicht met kaarsen. Buiten staat een modern gebouwtje met toiletten en douches. Dit is een heel bijzondere plaats op de route! sAvonds, voor het eten is er een eeuwenoud ritueel, een zegening. De voeten van iedere pelgrim worden ritueel gewassen: twee vrouwen knielen voor je neer, water over je voet, drogen met een doek en een kus op je voet terwijl iemand een gebed zegt... amen. Indrukwekkend.
Verder is het er ook heel gezelllig en eten we lekkere pasta en drinken we wijn en bosbessen op grappa. Tot slot van de avond komt er nog iemand langs die weemoedige liedjes zingt over pelgrims en op de gitaar speelt. Bij het vertrek in de ochtend word je ook nog met een zegen uitgeleid... eeuwenoude pelgrimsrituelen! Ze raken mij in het hart en doen mij mijmeren over de betekenis van deze voettocht.
Afgelopen nacht had ik een heel andere ambiance. De ondergaande zon, volle maan, heel veel sterren, wolkenvelden, de zonsopkomst, allemaal vanuit mijn bedje van stro!! Kortom, ik lag in het veld, in mijn slaapzak op een stoppelakker in het stro. Was geweldig! De wind om je oren, geritsel van kleine dieren, in de ochtend de dauw op je....
Mischien dat ik het vanavond weer doe. Ik was niet alleen, maar met Nikki, een Nederlandse vrouw die ik al een keer in St Pied de Port, mijn startplaats had gezien en onlangs weer tegen kwam. Zij had al eens buiten geslapen en mij leek het ook wel wat.

Ik ga mijn rugzak opzoeken, wasje doen, even dutten en dan kijken of ik hier blijf of in het begin van de avond verder trek.... Jullie wens ik veel sterkte in de regen en de kou.. Ik ben blij met jullie reacties op mijn blog!!
alle liefs
Jannie