Weer thuis...

Dag allemaal,

Maandagmiddag / avond, nog een keer schrijven op mijn blog - als afronding?! Mooie gelegenheid om ook wat foto's te laten zien!

Sinds vrijdagavond ben ik weer thuis! Dank jullie wel voor de telefoontjes, kaartjes, bloemen, smsjes en mails!
Na bijna zeven weken slaap ik weer in mijn eigen bed, sta ik onder mijn eigen douche en kan ik naar mijn eigen toilet.... Het is heerlijk en tegelijk ook wennen. Ook is het wennen aan een ander ritme, andere dingen doen, andere mogelijkheden. Alsof ik een beetje de weg kwijt ben. Dat is ook een grapje onder (ex)pelgrims: er staan ook geen gele pijlen die je de weg wijzen....
Ik vind het ook stil thuis, na zo lange tijd veel onder de mensen te zijn geweest. Ik liep wel vaak alleen, maar in een herberg was ik altijd met andere mensen. Ook eten en iets bekijken deed ik meestal samen met anderen...

Deze herberg was in Villafranca del Bierzo, beetje vies en beetje luidruchtig, maar wel sfeervol. Op de andere fotot zie je mij met Nikki en Guillermo (een Ecuadoriaan die in Nederland woont), we genieten van een glas wijn en praten bij. Onverwachts kwamen we elkaar weer tegen in Sarria. Ik had Guillermo toen al weken geleden voor t laatst gezien.

De afgelopen dagen tijd gehad voor bezoekjes, telefoontjes, de was, opruimen, etc. Ik ben vandaag vooral bezig geweest om weer vriendjes te worden met de computer en aanverwante zaken. Ik heb veel foto's, de meeste op schijf, maar ja: memorystick, dvd, cd.... het ene past wel, het andere niet, van desktop naar laptop en omgekeerd, hoe ga je daar ook al weer mee om? Kopieeren! Vervolgens wil ik ze sorteren en ordenen in presentaties, zodat ik ze makkelijk terug kan halen. Ook zijn er diverse mensen die ik onderweg een paar foto's heb beloofd. In het werktempo van vandaag kan ik daar nog eeuwen druk mee zijn!

Nog een paar plaatjes:

Hier loop ik in de Pyreneeen, met mijn rugzak. Toen was het nog wennen en was de rugzak ook nog te vol. Later hebik er weer wat uit gedaan. Op een gegeven moment was de rugzak niet meer iets om me druk over te maken. Ik droeg 'm, gewoon...








Deze foto heb ik gemaakt op de meseta, de hoogvlakte met zijn hitte, lange lege wegen en eindeloze graanvelden






Hier zie je mijn rugzak bij een stapelbed staan. Tijdens mijn Camino was dit bed voor een nacht mijn plek! Het was in de buurt van Pamplona en deze herberg zag er goed uit. Was van een particulier, een mevrouw die ook heel goed was in het verzorgen van blaren. De meeste herbergen waren ouder, grauwer en donkerder dan deze.


Zelden hing er, zoals hier, een prent aan de muur.






Dit was de basis van de afgelopen weken, hier hier had ik het mee te doen... Als ik wat langer pauzeerde, dan deed ik even lekker mijn schoenne uit en soms ook schone sokken aan. Vaak had ik stukken tape op mijn voeten, om huid te beschermen en om compeed op z'n plek te houden.

Onderweg veel kerken, kapellen en kloosters. Deze kapel was niet meer als zodanig in gebruik, maar wel toegankelijk.


















Hier sta ik dan voor de kathedraal van Santiago, bepakt en bezakt. Het is nog vroeg in de morgen, fris en regenachtig.
Het doel van de weg is gehaald.


http://nl.wikipedia.org/wiki/Santiago_de_Compostella

via deze link kun je meer informatie krijgen over de kathedraal en over Santiago.


Dit is het kerkje van Muxtia, het eindpunt van mijn Camino. Was zo mooi hier!!















Ik heb deze foto's geplukt uit het bestand van de ongeveer duizend foto's die ik gemaakt heb! Ik hoop dat je een beetje een indruk kunnen krijgen van wat ik de afgelopen tijd heb gezien. De andere foto's kun je, als je wilt, komen bekijken!


Lieve Camino groeten uit Zwolle,
Jannie

Santiago again...

Dag dag, ik ben weer in Santiago.... sinds gisteren. Het is nu donderdag, zo rond een uur of een. Hier nu binnen komen en rond lopen is anders dan vorige week. Toen was het nieuw en vol verrassingen, nu is het bekend. Ik voel me nu ook een beetje een toerist, moet ik eerlijk zeggen. Langzaam raak ik pelgrim af. Al ben ik het met de reactie van Elisabeth eens: op een of andere manier zal ik pelgrim blijven. Deze tocht was zo lang en indrukwekkend, dat gaat niet zo maar voorbij...
Dat ik mij ¨pelgrim af¨voel heeft ook te maken met mijn outfit; ik ben in Finisterra (off all places...) een winkeltje binnen gelopen en daar zag ik een leuk rokje, met een wit bloesje er bij en kralen: prachtig! Na 45 dagen dezelfde broek en tshirt (keuze uit twee...) voelt dat als een enorme luxe.... het was iets waar ik een tijdje terug al over fantaseerde, vaak ook met andere vrouwen. Dan was het grapje ´s morgens: wat zullen we vandaag nu weer eens aan doen, of: he wat leuk, dat je dit aan hebt, heb je dat nieuw?!!
Finisterra, en dan het uiterste puntje, was een bijzondere ervaring. Dit was echt het uiterste doel van de reis... Heel Spanje doorgelopen om aan de zee te komen! De regen trok weg, de zon kwam af en toe door, dus het verbranden van de paar stukken kleding (ik was samen met Marie Jose en Sjef) ging goed. Daarna was er (ongelooflijk, maar waar!) een regenboog, als om alles nieuw en vol verwachting te maken!
De dag er op ben ik naar Muxtia gegaan. MarieJose en Sjef waren van de andere kant gekomen en waarschuwden mij voor de moeilijke route, want slecht aangegeven. Zodoende heb ik gezelschap gezocht voor deze wandeling. Ik trof twee mannen en een vrouw: Juan (uit Barcelona) en Renato (uit Brazilie) en Maria (uit Bilbao) die ook dezelfde kant op wilden. Achteraf bleek dat wij ongeveer de enige waren die deze dag dit stuk liepen. Mooie van deze wandeling was dat de zee vaak heel dichtbij was, soms hoorbaar, vaak ook zichtbaar. Over heuvels, door bossen en kleine dorpen, het was weer prachtig! Met regen, zon en wind. Unieke ervaring was een rivier oversteken via stapstenen, met blote voeten, tot de knieen in het water, met de rugzak op... het ging goed!
Muxtia was een geweldig mooie afsluiting. Een klein kerkje aan zee, veel rotsen en grote stenen, golven die er op stuk slaan....
Ik ben blij dat ik na Santiago nog weer een paar dagen heb kunnen lopen. Zonder de drukte van de weken er voor, rust en ruimte om mij heen om alles te laten bezinken, gewoon weer stappen. Ik kwam in een kleine herberg, net voor Finisterra, die mij weer echt weer het gevoel van pelgrim - zijn gaf. De hospitalero kookte voor de gasten, aardappelsoep en groentesoep, met z´n allen eten en kletsen. We werden gewekt om een uur of acht (en dat is uniek, als pelgrim sta je heel vaak heel vroeg op omdat je lange stukken moet lopen en vanwege de warmte - hier was het niet meer warm - zelfs regen - en de afstand tot het eindpunt was maar een paar uur meer) en hadden een gezamelijk ontbijt. Als ik ooit als vrijwilliger een paar weken in een herberg wil werken, is dat deze! Klein, schoon, sfeervol, dichtbij zee.
Ik heb ook nog een dag met Claudia gelopen, een van de twee Duitse meisjes (nou ja, meisje van 27) die ik in Leon ontmoette. Het andere meisje moest naar huis om te gaan werken. Veel gelacven en gegiecheld. Ik heb haar een paar woordjes Nederlands geleerd: lekker ding, lekkere dingen. Essentieel in het leven, toch!?
Gisteren ontmoette ik nog een meisje uit Denemarken, zij was de dag ervoor aangekomen in S. Ik had haar de eerste dagen van mijn Camino veel gezien en gesproken. Zij was langzamer dus ik was haar uit het oog verloren. Leuk om haar dan zo opeens tegen te komen!

Nu nog even genieten in Santiago, de laatste dag. Renato is er ook nog, evenals Marie Jose en Sjef. De anderen zijn al weer vertrokken.
Morgen vertrek ik om 9.55 uit Santiago en vlieg ik via Madrid naar huis. Het lijkt me heerlijk om weer thuis te zijn! Eigen bed, douche, wc. Niet iedere dag inpakken, vertrekken en uitpakken, aankomen.
Ik ben dan ook van plan de eerste weken lekker thuis te blijven en nodig jullie bij deze uit om bij mij langs te komen. Lijkt me leuk om jullie allemaal weer te zien, bij te praten over jullie zomerse avonturen en van alles, jullie een paar van mijn foto´s te laten zien! De eerste werkafspraken heb ik op 3 september, dan is de koek voorlopig weer op...
Veel lieve groeten uit Santiago en tot ziens in Nederland!
Jannie

Aan het einde van de wereld!

dag allemaal - ik beloofde snel weer te schrijven - en dan zijn we toch zo weer vijf dagen verder. En vele voetstappen!
Ik ben vandaag in Finisterra aangekomen - ooit in de Middeleeuwen het einde van de wereld. Heb ongeveer 90 km gelopen i de afgelopen vier dagen. Was weer goed om te doen, na de drukte van de stad. Ik vond het ook heerlijk dat er slechts enkele pelgrims deze weg lopen, soms zag ik uren geen andere mensen lopen. Hier in Finisterra is het druk, met toeristen en pelgrims. Veel nemen de bus om een paar dagen hier door te brengen. Ik kwam al diverse bekenden tegen. Dan is het begroeten, maar ook afscheid nemen, iedereen gaat nu binnenkort weer naar huis.
Vanavond ga ik nog even naar het uiterste puntje van de kaap, hier ongeveer drie kilometr vandaan. Ritueel van pelgrims is dat je dan je schoenen verbrandt. Nu zal dat vandaag neit gaan, het regent vanaf de middag... Ik verbrand mijn schoenen niet, ik wil er nog wel een tijdje op lopen, maar wel iets anders, kleins. Als symbool van het oude, om plaats te maken voor het nieuwe. Ik verbrand een paar kniebanden (die had ik vaak om, als extra steun bij klimmen en dalen), ik hoef er geen doekjes meer om te winden.. ik kan zijn wie ik ben en doen wat ik wil...

Morgen ga ik mijn allerlaatste stuk van deze camino lopen - ongeveer 33 km naar Muxtia, een klein dorpje, ook aan zee, met een prachtige kapel ter ere van Maria. Schijnt heel mooi te zijn... Daarna neem ik de volgende dag de bus naar Santiago en van daar ga ik vrijdag aanstaande, de 24e, met het vliegtuig weer terug naar huis.... aan alles komt een einde.
En dan ben ik pelgrim af en begint het gewone leven weer.
Ik houd het voor nu heel kort (moest lang wachten voor ik aan de beurt was op de computer) - woensdag of donderdag zal ik weer een stukje schrijven.
veel liefs
Jannie

In Santiago!!

Dag lieve mensen, ik ben gearriveerd in Santiago!
Gisteren tot aan de rand van de stad, vanmorgen de laatste kilometers. Bijzonder om aan te komen in de stad waar je al vijf weken naar op weg bent. Vandaag was het de 35e loopdag... Ik ben dus in vijf weken van St Pied de Port naar Santiago gelopen! Ik heb er nu volgens de boekjes 764 kilometer op zitten. Gisteren passeerde ik mijn 750km punt.. Wat een afstand, he!! En dan wil ik ook nog naar Finisterre lopen, nog een dikke honderd kilometer er bij.
Zo komt het einde van deze reis nabij - en zal ik ook iets moeten gaan regelen voor de terugreis (eind volgende week(?)....

Ik heb hier eerst een kamer gezocht (de stad is vol met pelgrims en toeristen), ik werd aangesproken door een mevrouw op straat, keurige kamer, met twee andere pellegrina´s. Toen heb ik mijn Compostela (een soort diploma) gehaald. Een lange rij pelgrims waren mij voor. De stempelkaart werd uitvoerig bestudeerd en mij werd gevraagd of ik alles per voet had gedaan. Ja! In het latijn werd mijn naam gezet op een mooi papier en dat was het dan.
Daarna ben ik naar de kathedraal gegaan, naar de mis voor de pelgrims. Vanwege een belangrijke katholieke feestdag, Maria Hemelvaart, werd de mis voorgedragen door de bisschop. Begonnen werd met op te noemen hoeveel pelgrims waar vandaan en van welke startplaats er vandaag aangekomen zijn. Onverstaanbaar, maar ergens hoorde ik ¨holandaise¨en toen dacht ik maar¨dat is voor mij... (alsof ik de enige ben uit Nederland die vandaag aan kwam - ik weet er zo al vier...). Na de mis, eigenlijk ook onverstaanbaar, want in het Spaans, werd het beroemde wierookvat heen en weer geslingerd. Een grote zilveren kruik, gevuld met brandende wierook wordt aan touwen bevestigd en door zes mannen heen en weer geslingerd. Ik moest even denken aan een kermisattractie (die beweging) maar het was zeer indrukwekkend!!
Op straat en voor de kathedraal kom ik steeds bekenden tegen, leuk om ze hier in Santiago te zien! Sommigen heb ik weken geleden voor het laatst ontmoet (zoals de Vlaamse vriendinnen). Anderen ken ik vooral van gezicht (de taal he, Italiaans, Spaans... dat lukt niet echt) maar ook dan is het weerzien leuk!

Ik neem nu een dag of wat tijd om uit te rusten en een beetje van de stad te zien, er zijn hier veel oude gebouwen, kerken en kloosters en zo - hoewel met dat nu ook wel eens de neus uitkomt...
Afgelopen dagen waren best zwaar. Lange afstanden, dertig of meer, om vandaag vroeg hier in S te kunnen zijn. Gisteren had ik het, naar mijn gevoel, het zwaarst van deze hele tocht. Ik begon al wat moe, had veel last van mijn enkel (had ik voor de tocht iets verzwikt - deze begon nu weer op te spelen vanwege de overbelasting) en het regende heel de dag. Vaak miezerig, soms wat harder en later ook wind er bij... en dan 38 kilometer of zo lopen, in m´n eentje, zonder goede plekken om te rusten en wat te eten of zo.... echt een dag van de ¨laatste loodjes¨... die wegen zwaar. Maar ook dat is weer gelukt!!

In Santiago zijn geeft een dubbel gevoel. Aan de ene kant ben ik heel blij en dankbaar dat het mij gelukt is, dat ik dit heb kunnen en mogen doen, de moed, kracht en gezondheid heb deze lange afstand te lopen! Aan de andere kant is er ook weemoed, dat er aan deze tocht (bijna) een einde komt. Ik zal de vrijheid, het buiten zijn, de beweging, de ontmoetingen, het onverwachte en zo veel meer missen. Hoewel, ik neem er iets van mee en kan op mijn manier daar vorm aan blijven geven. Het intensieve leven van de camino laat je niet zo maar achter. Bij het begin, in St Pied de Port, hoorde ik mensen zeggen dat ze zelf een gevoel hadden van een leven voor de camino en er na.... dat klinkt wel heel veel naar verandering! Maar dat ik er iets van mee neem, dat is zeker. Hoe dat er uit gaat zien, wat ik er mee doe, dat zal de tijd leren!

Een paar dagen geleden heb ik een avond doorgebracht, in de herberg, met een paar jonge Spanjaarden die op de fiets de camino deden. Met een mountainbike over de wandelpaden. Dat doen er veel, als sportieve uitdaging. 70 tot 100 km per dag hobbelen over keienpaadjes, klimmetjes maken en afdalen.. Geregeld wordt je als wandelaar gestoord door deze gasten. Ze roepen je aan, als je niet snel aan de kant gaat rijden ze je uit je schoenen en daarna groeten ze je uiterst vriendelijk Buon camino (ik denk dat ze dit doen om je schrik af te kopen). Als ik ze zag fietsen dacht ik: ik loop toch liever over deze paadjes....
Hoewel die paadjes, zeker in de bergen, ook niet altijd makkelijk waren om te lopen. Ik liep een keer met mijn zere teen te tobben, toen voor mij een paar mensen begonnen te zingen. Ik weet niet of het Spaans of Italiaans was, maar het klonk prachtig, wat weemoedig, soms ook vrolijk... Ik ben een tijdje achter ze blijven lopen en heb ze laten merken dat ik het mooi vond. Dat stimuleerde ze om nog meer te zingen... Zo werd ik ¨gedragen¨ door hun gezang... kwam ik van mijn getob af en was ik zo beneden!

Lieve mensen, ik laat het er voor nu weer even bij, jullie zijn weer op de hoogte. Binnenkort weer meer!
veel lieve groeten uit het sterrenveld van sint jacob....
Jannie

Alles schoon!

Dag mensen, daar ben ik weer even....
Plaats van handeling: een commerciele herberg, privado, in Arzua, tijdstip zo rond negenen in de avond. Een commerciele herberg is altijd duurder, vaak wat schoner en luxer... Als je wat later in je plaats van bestemming van die dag aankomt, dan ben je aangewezen op dit soort herbergen. door de grote drukte van dit momnet is dat meestal het geval, dan staat er al voor d emiddag een lange rij mensen te wachten.. Ik betaalde nu 10 euro, een gemeentelijke herberg kost, denk ik, hier een euro of vier, vijf... En is soms schoner dan een privado. Twee nachten geleden was ik ook in een privado, ik schreef daar mijn vorige bericht. Ik vond het er al niet zo schoon, maar ik was blij dat ik een bed had. s Nachts voelde ik al wat kriebelen, de volgende ochtend zag ik beestjes lopen. Ik weet niet hoe ze heten in het Nederlands, het waren geen luizen of vlooien. Wantsen misschien?
Tot overmaat van ramp was mijn waterzak ook gaan lekken in de rugzak, ik had de dop niet goed dicht. In de volgende herberg (een hele mooie in een buitengebied), ergens in de middag na dertig kilometer lopen, ben ik aan de slag gegaan. Al mijn kleren gewassen, met de hand en warm water. Slaapzak in de zon en beestjes vangen, rugzak schoongemaakt en in een zak gedaan en in de zon gelegd. Kortom, veel werk! maar ik heb alles nu ook weer schoon en mijn rugzak is ook weer opgeruimd! Gelukkig kreeg ik hulp, van een meisje uit Ierland... dat verzachtte het leed. De herbergierster was bang dat er beestjes in haar bedden kwamen, dus ik moest al mijn spullen in een plastic zak doen. Vanmorgen hoorde ik een paar Spanjaarden zeggen, in het Spaans: die vrouw met de vlooien.... ja, ja! Ik sprak er vanmiddag even over met een paar Duitse meisjes, zij hadden al drie keer vlooien gehad en werden er niet meer koud of warm van, afgezien van de jeuk dan! Het hoort bij het pelgrim zijn...
Vandaag weer een kilometer of dertig gelopen. Morgen hoop ik net voor Santiago te komen, in een heel groot ¨dorp¨van containers met 800 bedden voor pelgrims. Dan is het de dag er na nog een kilometer of vijf....
Vandaag rook het eindelijk eens anders dan voorgaande dagen, ik was in een bos met eucalyptusbomen, heerlijk! Galicie ruikt vooral naar koeien, beter gezegd naar koeienstront! Overal koeien, die op weg van de stal in het dorp naar de wei er buiten graag hun flatsen achterlaten... En schoonmaken, ach daar besteed men heir neit zoveel tijd aan. Ik heb hier ook zelfs nog oude potstallen gezien. Was het landschap een paar dagen geleden nog erg kleinschalig en afwisselend, nu wordt het weer wat saaier en grootschaliger.
Er wacht nog iemand om te internetten. Ik ga nog even wat tutten, mijn wasje binnen halen en dan lekker slapen. Als er niet teveel gesnurkt wordt in mijn omgeving...
Lieve mensen, dank voor jullie reacties. Ik ben bruin, Marloes, vooral mijn armen en onderbenen aan de achterkant, tot sokhoogte... geen gezicht! Sproeten en zo valt wel mee, ik heb bijna altijd de zon achter omdat de weg naar het westen loopt. Alleen vandaag, ik kwam tegen zessen pas aan, liep ik even met het gezicht naar de zon.
Veel liefs en tot later!
jannie

lieve allemaal,
In deze Albergue, in Portomarin, staat eindelijk weer een snelle computer, met een toetsenbord dat gewoon reageert als je een toets indrukt.. dus even schrijven! Het is nu een uur of acht in de avond.
Vandaag is zo´n ¨regeldag¨. Ik heb gelopen van 7 tot een uur of half 2, zo´n 25 km. Het weer is hier minder warm (lekker om te lopen!), tot nu toe wel zonnig, hoewel er nu wat wolken binnen komen. Deze streek staat er wel om bekend dat het vaak regent, althans voor Spaanse begrippen. Daarna goed gegeten en bijgeslapen, uitgerust, even op mezelf. De herberg gisteren was lawaaiig, veel gesnurk en ook de torenklok om de hoek die ieder kwartier sloeg. Nikki ging terug, naar een klooster om een paar dagen te verblijven (ze heeft meer tijd en wilde rust nemen) - de andere Nederlanders waar ik veel mee op trek (Sjef en Marie Jose uit Limburg) zitten in een andere herberg. En hier tref ik ook wel weer aardige mensen. Zoals een echtpaar met zoon uit Canada. Het echtpaar liep vorig jaar al de camino, nu doen ze een stuk met hun zoon en genieten weer van alles wat deze weg iedere dag weer biedt! Nu zit er naast me een jongeman uit Hongarije en daar praat je dan ook weer even mee.
De camino is ook een soort van ¨walking village¨een wandelend dorp. Als je bekenden van de camino ontmoet, dan wissel je ook nieuwtjes uit. Van mensen die gestopt zijn, veel last van blessures hebben, waar ze het laatst gezien zijn, etc. Zo hoorde ik dat iemand al haar geld was kwijt geraakt. Overigens komt dat soort dingen (kleine criminaliteit, lastig gevallen worden, onveiligheid) eigenlijk niet voor. Ik heb me onderweg en in een herberg nog nooit onveilig gevoeld. Ik heb juist het gevoel dat er altijd voor me gezorgd zal worden als het nodig is. Iemand noemde dat: de weg biedt geborgenheid..
Onderweg is het nu erg druk. Veel mensen die de laatste 100 (of een beetje meer) kilometer lopen, als vakantie. Veel gekwek van Spanjaarden en Italianen. aan het begin van de middag zijn de herbergen soms al vol en later wordt er dan een sporthal in gereedheid gebracht voor de gasten die wat later aankomen. Ik heb gisteren een bed gereserveerd in deze herberg. Dat kan omdat het een commerciele herberg is, herbergen van de gemeente gaat op aankomst. Ook voor morgen heb ik een plaats in een kleine herberg. Ik kan zo wat rustiger de tijd nemen om te lopen, dat gerace heb ik geen zin in. Slapen in een sporthal lokt me ook niet, maar misschien dat ik dat ook nog een keer moet laten gebeuren. het hoort wel bij het pelgrimsbestaan!
Nog ongeveer 90 kilometer naar Santiago. Daar blijf ik een dag of wat, om de pelgrimsmis bij te wonen in de grote kathedraal, om de stad te zien, om bekenden van de camino die eerder of later aankomen te ontmoeten. Daarna ga ik door naar Finisterra en Muxtia, aan de oceaan. Ooit was dit, voor de tijd van Columbus, het einde van de wereld. Dit is nog een dag of vier lopen en wat tijd om te verblijven. En dan kan ik gaan denken over naar huis gaan.... Zo komt er ook een einde aan deze lange tijd van vrij zijn.
Gisteren schreef ik iets over de ervaringen en levenslessen die zo aan het einde van de Camino in gesprekken aan de orde komen. Ik voel me zo vrij hier, het is zo goed om in het hier en nu te leven. In het begin dacht ik weleens: als ik straks stop, dan moet ik .... tot ik me realiseerde dat ik gewoon ter plekke kon stoppen en het kon doen, als ik het belangrijk vond, die vrije keuze had ik! Geen zorgen, geen gedoe. Het gemak waarmee ik een beslissing kan nemen, mijn eigen weg kan gaan, doen waar ik zin in heb. Ook als ik mensen tegen kom, mijn eigen ding doe en later het contact weer oppak. Het is goed zoals het gaat. Heerlijk ook om iedere dag te ervaren dat er zoveel aardige mensen op weg zijn. Je groet elkaar altijd, zowel pelgrims als de mensen die hier wonen. Hoe vaak je op zo´n manier een goede dag toegewenst wordt!! Zo ben je nooit alleen.
Een paar dagen terug was ik in een dorp met een pastoor die veel aandacht aan de pelgrims schenkt. Hij had een tekst gemaakt en in veel talen laten kopieren. Een citaat: ¨Een ding is zeker, al wat je over de ¨weg¨ droomde, komt anders uit. De weg dat ben jezelf. Hij zal jezelf leren kennen. De weg verplicht je om na te denken over wat je kan en niet wat je wil.¨ Over dat laatste ben ik nog niet uit.... wat kan ik en wat kan ik daar mee, in de rest van mijn leven. Lijkt me nog een mooi ding voor de resterende dagen! Misschien kom ik er achter dat ik daar ook te ingewikkeld over doe. Want dat is ook een les van de camino: het leven is zo simpel! We maken het zelf altijd zo ingewikkeld. Je kunt tegen iets op zien, zoals een berg die je overmoet en als je aan het lopen gaat, dan ben je er zo boven op. Gewoon gaan lopen en de volgende stap zetten, stap na stap..... Een ander ding is het gemak waarmee ik me thuis voel op iedere plek waar ik kom. je zet je spullen neer en je bent er. je pakt de volgende dag je spullen op en je vertrekt. En zoveel spullen heb ik niet nodig, blijkt iedere dag weer. Hoewel, vier weken hetzelfde shirtje....!

Zo, ik heb weer eens lekker zitten schrijven aan jullie! Ik wens julie ook Buones dias of buon camino....
veel liefs en tot gauw!
Jannie

Nog vijf dagen...

Dag lieve allemaal, ik heb weer een computer gevonden, deze keer met een vreselijk toetsenbord, (iedere letter vraagt veeel aandacht, dus vergeef mij de schrijffouten) in Sarria. Vandaag was het t mijn dertigse loopdag! Nog vijf dagen naar Santiago, het lijkt of de weg onder je weg loopt.... Sinds gisteren zijn we in de provincie Galicie. Nu staan er om de hele of halve kilometer een paal met het aantal kilometers naar S. Na de bergen van gisteren (vielen ook wel weer mee, ik ben wat gewend..) lopen we nu in een prachtig landschap.Heuvels, groen boerenland, bosjes, kleine dorpjes, oude huizen, koeien, veel koeien, oude paden en holle wegen...
De gesprekken gaan nu meer en meer over wat de weg met je doet, voor je betekent, wat je leert door deze camino te lopen. Vanmiddag op een terras met Nikki (schref ik al over haar?) en man uit Ecuudar (die ik tot Burgos geregeld zag en nu pas weer ontmoette) over onze ervaringen. Hoe we ieder ons thema lopen op deze weg, net als in het dagelijks leven. Jezelf nog beter leren kennen en ontdekken dat je best tevreden bent met jezelf. Ik ervar sterk dat ik niet alleen en eenzaam achter blijf als een loopmaatje (man of vrouw) verder gaat, of als ik zelf verder wil, maar dat die een stukje bij mij achterlaat en mij rijker heeft gemaakt! En dat ik iedere keer vrij ben om te kiezen wat ik wil en wat ik doe. En dat is goed.
Mijn geduld wordt enorm op de proef gesteld met dit toetsenbord... het spijt me vor jullie, maar ik ga nu nog evenleukere dingen doen.... het ishalf negen geweest, nog even nar buiten, straks op tijd slapen enmorgen weer lekker lopen!!
veel liefs.. Jannie